Cechy ziemieslnicze

Dobrowolne lub przymusowe zrzeszenia rzemieślników jednego lub pokrewnych rzemiosł; w feudalizmie stanowiły podstawową formę organizacji produkcji i całokształtu życia zbiorowego rzemieślników miejskich; powstały dla obrony interesów rzemieślników przed wyzyskiem feudalnym; istotnym ich celem była też walka z konkurencją. Cechy rzemieślnicze ściśle reglamentowały i kontrolowały produkcję, zaopatrzenie i zbyt wyrobów w poszczególnych gałęziach rzemiosła. W późniejszym okresie feudalizmu. a szczególnie w okresie narastania kapitalizmu Cechy rzemieślnicze hamowały swobodny rozwój sił wytwórczych; wraz z rozwojem kapitalizmu stopniowo traciły swoje znaczenie. W Polsce Ludowej Cechy rzemieślnicze stanowią przymusowe zrzeszenie samoistnych rzemieślników o charakterze społeczno-zawodowym, tworzące podstawową jednostkę organizacyjną -samorządu rzemieślniczego, z własną osobowością prawną; powoływane są przez wojewódzkie władze przemysłowe na wniosek właściwej izby rzemieślniczej; władze te określają ich siedzibę, obszar działania oraz przynależne rzemiosła; minimum zrzeszonych w jednym cechu wynosi 50 rzemieślników; najczęściej istnieją cechy powiatowe jako wielobranżowe tzw. cechy rzemiosł różnych; w bardziej rozwiniętych powiatach występują również cechy obejmujące jedno lub kilka rzemiosł; jednobranżowe cechy mogą obejmować także kilka powiatów lub teren całego województwa.